آیا مسلمین می توانند غیر سیاسی باشند؟!

جواب: ابدا نمی توانند؛ زیرا «اصـــول اســـلامیت» هنگامی معنا و واقعیت پیدا می کند که مسلمین در سیاست و ادارۀ اجتماع و بنای فرهنگ و برنامه های اقتصادی و.... دخالت و شرکت نمایند و سرنوشت سیاست و اقتصاد و اجتماع وفرهنگ را بدست گیرند. و این اصول اسلامیت از این قرار هستند: ایمان اسلامی، عمل اسلامی، منهج اسلامی، جامعۀ اسلامی، اقتصاد اسلامی، فرهنگ اسلامی، هنر اسلامی، ورزش اسلامی، علوم اسلامی، مملکت اسلامی، خانوادۀ اسلامی، ازدواج اسلامی، حلال و حرام اسلامی، روابط اسلامی، شغل و کار اسلامی، لباس و پوشش اسلامی، عدالت اسلامی، و خلاصه کل آیات قرآن و سنت و روش رسول الله تنها در سایۀ سیاست و حکومت و رهبری اسلامی و تحت سرپرستی حاکمان مسلمـان و منتخب متحقق و زمینۀ اجراء و عمل پیدا میکنند و به واقعیت مبدل می شوند و راهگشا و حلال مشکلات می گردند. بنابر اين، با توجه به اینکه «تمام ارکان حيات و زندگی یک انسان مسلمان» اعم از عرف و فرهنگ اش، رسوم و عادات اش، کسابت و اقتصاد اش، نحوۀ تشکيل خانواده اش، تربيت فرزندانش، تعليم و تحصيلاتش، قضاوت و حل اختلافاتش، اعياد و تفريحاتش، ماهيت خوراک و پوشاک اش، و خـلاصه کل زندگی اش، متاٴثر از دين اسـلام و ديانت اسـلامى است، ادعاى اينکـه مسلمین بايد غیر سیاسی باشند و از شـرکت درسياست مملکت داری وسياست اجتماعى وسياست اقتصادى وسياست فرهنگى وسياست آموزشى و سياست تربيتى وسياست قضايى وسياست بهداشتى و بطـور کلی سیاست داخلی و خارجی باید پرهیز نمایند، امری بسیار خنـده آور است، و جز «بـازی» با عقـول جوامع غفلت زده و «تمسخر» ارادۀ ملل زیر سلطه و استبداد زده و رقاصی برای خشنودى دول استعماری و نظامهای استبدادى چيز ديگرى بحساب نمی آيد.

اســــــــــــــــــتبداد اجتمــــــــــــــــــاعی

استبداد اجتماعی عبارتست از «خودسری» و «انتقاد ناپذیری» و «عدم تحمل قوانین» از طرف مردم و اقشار و افــراد آن و نیز «تعصبات اجتماعی» که وجود «تعـدد عقاید و آرای مختلف» را امکان ناپذیر می سازد. و چنین اجتماعی و اقشار و افراد آن در هر موضعی قرار گیرند، چه در خانواده، چه در بازار و کسابت، چه در سمتهای سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و..... دارای رفتاری مستبدانه خواهند بود، و هر نظامی و با هر نامی از آنها تشکیل شود، مــاهیت و مُحتـوایش حتما استبدادی خواهد بود. و همین است که در جوامع عقب مانده و تربیت نشدۀ ما تغییر نظام های استبدادی راه به آزادی و مردمسالاری و کثرتگرایی نمی برد، و قیامهای ضد استبــدادی و تغییر نظام های جبار و جنایتکار، تنها منجر به سقـــوط یک نظام استبدادی و جایگزینی نظام استبــدادی دیگر خواهد شد، امری که به کرات شاهد آن بوده ایم و سقوط نظامهای استبدادی در ایران و عراق و افغانستان و جایگزینی نظام های استبدادی دیگر در آنها شــاهد این مـــدعاست. بگذریم از دخالت استعمارگران برای بقای نظامهای استبدادی و دست نشانده، جهت استمرار سلطه گری و غارتگری، و تداوم عقب ماندگی و ویرانگی ممالک و جوامع درحال تخریب و درمانده ای که اسیر عملکرد خود و سلطۀ دشمنان شان هستند. بنابراین، درچنین وضعیتی و با داشتن چنین اجتماعی، راه چاره و نجات، زدن به ریشۀ استبداد و عوامل مُوَجٌد استبداد و مقابله با نظام استبدادی است. اما در ایــن میــان، تغییر فرهنگ استبداد زدۀ اجتماع و خودسری و نقد ناپذیری اقشار و افرادی که سازندۀ اجتماع هستند، در صدر کــار و مبــارزه برای رسیدن به آزادی و برقراری تنوع و تعددیت قرار می گیرد. البته مبارزه و فعالیت برای آزادسازی فرهنگ اجتماعی، با موانع بزرگ و اساسی روبرو می شود، و استبداد سیاسی (حکومتی) و قدرتهای استعماری (سلطه گران خارجی) در صدر این موانع بزرگ و اساسی قرار دارند، هر چند مدافعان وضع موجود و استبداد زده هم، که منافع نامشروع خود را در تداوم آن می بینند، بسادگی تسلیم آزاد شدن اجتماع و رشد و تحول آن نخواهند شد، و در نتیجه تحقق این امر یعنی آزادسازی فرهنگ اجتماعی بسیار مشکل می باشد، و از همین روست که رشد و نجات بشریت بعد از قرنها و قرون متمادی و خاصتا در منطقۀ اسلامی بعد از چهارده قرن اسلامیت هنوز متحقق نشده است. لکن با وجود همۀ اینها نباید مأیوس و غافل شد و بنابر وظیفه باید از هر فرصتی که پیش آید استفاده شود، تا راه رشد و نجـات بشریت هموار گردد و عبــور از استبــداد اجتماعی و استبــداد سیاسی و رهایی از سلطۀ استعمارگران میسر شود.

مقدمۀ غربی سازی: بازگشت به عمق جاهلیت!!

۱– ترویج اسامی بت ها و اله ها و پادشاهان و الفاظ مجهول و مظاهر شرک و خرافه پرستی، زیر عنوان اسامی قومی و ملی، و طرد و تصفیۀ هر اسم و اصطلاحی که به اسلام و مسلمین منتسب باشد و بوی اسلامیت بدهد. در رابطه با تقویم و تاریخ و اعیاد و مراسمات و روزهای تعطیلی نیز به همین صورت عمل می کنند، و در اینجا نیز حــذف و انکــار اسلامیت و آنچه منسوب اســلام و مسلمین است «اصل و اساس» قرار گرفته است.

۲– توسل به اسامی مجهول و اصطلاحات اقــوام و مللی که هزاران سال است که هیچ اثری از آنها باقی نمانده است، واسلام ستیزان غرب زده از فرط  ناچــاری و خاصتا بعد از کمونیسم و برای مقابله با اسلام، در پی زنده کردن و تحمیل نمودن آنها هستند، و طبعا هدف آنها از این باستان گرایی و قوم پرستی شرک آمیز، زوال اسلامیت و فرهنگ و ادبیات اسلامی، و مقدمه چینی برای حضور و رواج فرهنگ ادبیات غربی و صلیبی است، کاری که در سراسر جهان اسلام توسط استعمارگران و عمالشان به شدت دنبال میشود.

۳– این کارها و اقدامات خصمانه علیرغم این واقعیت صورت می گیرد که در تاریخ باستان هیچ نوع دولت قومی وجود نداشته، و هر نظام و حکومتی دارای ماهیتی امپراتوری و فراقومی بوده است. بگذریم از اینکه در عهد باستان کار ادبی و فرهنگی بسیار ابتدایی و نادر بوده، و در نتیجه هر آنچه از ادوار باستان بدست ما رسیده، دارای ماهیتی عام و فراقومی و مربوط به اقــوام مختلف می باشد، و حتی معلوم نیست که چه منشاء و ماهیتی دارد و از کجا آمده است، اما جهت اسلام ستیزی آن را به هر قومی که بخواهند نسبت می دهند.

۴– اسامی و اصطلاحات و ادبیات اسلامی، که دارای ماهیتی توحیدی و عالیترین معانی و سابقه ای هزار و چهارصد ساله است انکار میشود، اما اسامی و اصطلاحات و ادبیاتی شرک آمیز و مجهول و باستانی، که معلوم نیست از آن چه قوم و مللی بوده و نیز معلوم نیست که چقدر در تاریخ رواج داشته اند، بعنوان اسامی و اصطلاحات قومی و ملی ترویج می شوند، کاری که جز برای جلب رضایت اربابان استعماری صورت نمی گیرد و جز با زور و سلطۀ استبدادی مستقر نمی شود.

۵– در این کار استعماری - استبدادی، اصل اینست که اسمی یا اصطلاحی یا تاریخی یا خط و نوشته ای یا عید و مراسمی، اسلامی هست یا نیست، اگر اسلامی و منسوب به مسلمین باشد، طـرد و حـذف می شود، اما بعد از آن هر چه باشد و هر منشائی داشته باشد، مهم نیست و قابل قبول و محل پذیرش است، بدین صورت که اگر کهنه و فرسوده باشد، بعنوان امر و پدیده ای تاریخی و ریشه دار! تعریف و تبلیغ می شود، و اگر جدید و معاصر باشد، بعنوان امر و پدیده ای مترقی و نوین! به خورد مردم داده می شود.