حال سؤال اینست که کلید طلاق و جدایی (الغای ازدواج) در دست کیست؟! آیا این کلید در دست مردان است؟! همانطـور که عرفا و بصورت سنتی چنین است؟! آيا تصميم به طلاق و جدايى خاص مردان است؟! همانگونه که فقه سنتی بدان پرداخته و تقریبا آن را در اختیار مردان نهاده است؟! یا اینکه زنان نيز میتوانند تصميم به طلاق و جدايى بگيرند و «کلید اراده» در اختیار آنها نیز باشد؟! در اين رابطه بايد گفت و چنین «تصریح» نمود: کسانی که معتقد به «حصر» اختيار طلاق و جدايى در مردان هستند، به تاٴکيد زنان را «فــاقد اراده و اختيار» اعــلام کرده اند، همانطور که در میدان «عقد و ازدواج» نیز چنین کرده و می کنند، و حتی تا آنجا جلو رفته اند که زنان را اصلا فاقد «رأی و نظر» اعلام نمایند؟! و وقتی که چنين است در آن صورت زنان نیز «وظیفه و تکليفى» نخواهند داشت!!، و چنين موضعى، که به مثابهٴ «سلب انسانيت» از زنان و انکار مشيت الهى و تشريع است، شـرک آميز و استبدادى و ضد تـوحيدى و زن ستيـزانه محسوب می شود و در تضاد با صــدها آيهٴ قـرآن است.

حقوق و تکالیف مختص زنان در آیات قرآن

حال وقتِ پرداختن به حقوق و تکالیف خاص زنان است، و در این رابطه به آياتى از قرآن استناد می کنیم که مختص حقوق و تکاليف زنان هستند و براى جواب به مشکلات و حل مسائل آنها و در مورد چگونگى وظايف و حقوق آنها نازل و تشريع شده اند، آياتی که «ساختار و خصايص جسم زنان» علت اصلى نزول و تشریع آنها می باشد. البته آياتی که خاصتا از حقوق و تکاليف زنان صحبت می کنند و خصایص جسم زنان منشاء و مُوَجِّد اين امر شده اند، نسبتا کم و اندک هستند، همانطورکه در رابطه با مردان چنین است، و طبعا آنها نیز با توجه به ماهیت جسم خود مسائل مختص بخود را دارند و آیات و تشریعات متناسب را طلبیده اند. این قضیه در مورد اطفال و پیران نیز صدق می کند، و قرآن منزل هر کسی را و هر صنفی را با توجه به اوضاع مختص به خودش مورد توجه و لطف خاصی قرار داده است. اما در اين بررسی به آیات مربوط به زنان می پردازیم.

سازمان موحدین آزادیخواه ایران

                                 

جبهۀ تاریخی و جهان گستر استعمـار و استبــداد علیه اسلام و مسلمین

از روزی که ندای توحیدی: «قولوا لا اله الا الله تفلحوا» توسط محمد مصطفی«ص» سر داده شد، جبهۀ جنگـی مستبدین و امپراتـوران هــم گشوده شد، و اولین سرکــردگان این جبهۀ جنگی «ابوجهــل» و «ابوسفیــان» بودند، و در زمـانۀ ما نیز استعمارگران جهانخوار واستبداد دست نشانده، که ادامه دهندگان راه و روش ابوجهل و ابوسفیان هستند، رهبری این جبهۀ جنگی را بدست گـرفته اند. اما علیرغم کراهت کفار و مشرکین تاریک اندیش و سلطه گر، دین توحیدی اسلام در اولین قدم، به رهبری محمد مصطفی«ص» و در سایۀ فداکاریهای مجاهدین مسلمان، توانست بر شرارت کفر و استبداد در جزیرة العرب فائق آید و این جزیرة را به مرکز رسالت توحیدی اسلام مبدل سازد. و از همیـن پایگــاه بود که در زمان خلفای راشدین، جهاد آزادیبخش با امپراتوران زمان یعنی امپراتوران ساسانی و رومانی آغاز گردید، که در اینجا نیز پیروزی از آن منادیان توحید و آزادی و حاملان رسالت اسلام بود، و در سایۀ این پیروزیهای اساسی و تاریخی، که هنوز هم اسلام ستیزان از آن می نالند، دین توحیدی اسلام در سراسر قلمرو این امپراتوران ظالم و غدار مستقر گردید و ملل آنها آزاد و مسلمان شدند و درنتیجــه همۀ این مناطق تبدیل به بلاد اســلامی شدند. وهمین دوران است که به «عصـر طــلایی اســلام» مشهور است. این وضع ادامه و توسعه پیدا کرد، تا رسید به جنگهای دویست سالۀ صلیبی و تهاجمات امپراتوران به ظاهر مسیحی غربی، که به دلیل حضور قدرتمند مسلمین در آسیای صغیر و شام و فلسطین تا مصر، این تهاجمات خطرناک و سنگین صلیبی دفع شدند، و بدلیل حضور مسلمین، در اینجا نیز پیروزی همراه مسلمین بود. همزمان با تهاجمات صلیبی غرب، مغولان هم از شرق به جهان اسلام یورش آوردند و آنچه از تخریب و کشتار و ویرانگـری که میتوانستند انجام دهند، انجام دادند، و دراین رابطه هیچ دریغ نکردند. البته هجـوم و ویرانگری مغـول به بـلاد ما وراء النهـر و شرق اسـلامی و ایـران محدود نگردید، بلکه حتی بغداد را هم که مرکز خلافت اسلامی (عباسی) بود دربر گرفت، و مغولان آنجا را هم تصرف کردند، و در آنجا نیز تا حد توانشان کشتند و سوختند و ویران نمودند، و به تاکید این بزرگترین شکست مسلمین از دشمنان خارجی شان تا آن زمان بوده است. اما عجیب اینست که همین مغولان وحشی و ویرانگر به مرور زمان مغلوب دین و فرهنگ اسلامی شدند و خود نیز مسلمان گشتند!!، تا آنجا که بسیاری از پادشاهان و امرای مغولی خدمات بزرگی به اسلام و مسلمین نمودند، وحتی دربعضی ازکشورها ومثلا درهندوستان، آخرین مدافعان اسلام ازمغولان بودند، وبعنوان آخرین حاکمان مسلمان (مثل بهادر شـاه دوم: متوفای ۱۴ جمادی الاول ۱۲۷۹) تا پای جان در برابر استعمارگران انگلیس مقاومت نمودند، و سرانجام نیز در راه اسلام و آزادی مسلمین شهید شدند.

سازمــان موحــدین آزادیخــواه ایــران

راه و منهــــج تــــوحیدی و زنــــدگی بخش سمــــاء

راه و منهج توحیدی سماء یک راه و منهج نوین توحیدی و یک جنبش و حرکت آزادیبخش و اجتهادی است، و سمــاء برای پیشتازی در عصر حاضر به صحنه آمده است، و «دینداری اسلامی» را برای «دنیاداری اسلامی» ارائه و عرضه می دارد. ما در سماء فرقی بین «زندگی دنیـوی و زندگی اُخـروی» قائل نیستیم و به هر دوی آنها عشق می ورزیم و هر دو را عطا و بخشش رب العالمین تلقی میکنیم، الا اینکه زندگی اخروی بهتر و ابدی است. آری، زندگی این دنیا آنقـدر خوب و زیباست که حتی نعمت ها و زیبایی های اُخروی درقرآن منزل هم به نعمت ها و زیبایی های همین دنیا تشبیه شده اند. سماء میخواهد که از اسلامیت سنتی و از فرقه گری تاریخی و مصرف شده، به اسلام اجتهادی و روشن اندیشانه و «زنـدگی بخش» نائل شویم و اسلامیت سنتی را همراه با فرقه هایش پشت سر بگـذاریم. سمـاء می خـواهد در سایۀ دنیاداری اسـلامی «بهتـرین روش زندگی» را به بشـریت نشان دهد، نه اینکه مـردم را به «تــرک دنیا» یا بی علاقگی به «زندگی» دعوت نماید، و از دیدگاه سماء، فداء کردن زندگی در راه تحقق توحید و آزادی، بزرگترین فداکاری بشری است، و همین است که قربان توحید و آزادی در ادیبات و فرهنگ اسلامی شهید خوانده می شود. و ما موحدین آزادیخواه معتقدیم که تنها راه و منهج تـوحید و آزادی، که آزادیبخش و زندگی آفرین است، لایق آنست که زندگی انسان ها فدایش گردد، و طبعا این «درک و فهم» را از قرآن منزل اخذ و دریافت کرده ایم. بنابراین، بین «موحدین آزادیخواه» و جریانات سنتی اسلامی فرقها وجود دارد، همانطورکه بین مسلمانان اجتهادی و روشن اندیش ومسلمانان سنتی وفرقه ای این فرقها وجداییها عیان و آشکار است. خلاصه، کار و تلاش موحدین آزادیخواه جهت «عبور از فرقه گری و عبور از اسلام سنتی و وصول به اسلام اجتهادی و اسلام در زمان و مکان است»، که درآن و در میدان قانونگذاری مبنی بر اجتهاد راهگشا چهارمنبع اساسی وجود دارد، که عبارتند از: «قرآن منزل»، «قانونهای علمی»، «سنت مُسٌلم نبوی»، و «عقل بشری». و این مصادر چهارگانه با تکیۀ بر اجتهـاد «زنده و راهگشا» و در «زمان و مکـان» و در «عصر و زمان» به اجراء در می آیند و جامۀ عمل می پوشد. و تحقق آیات زیر خــواست و آرزوی سمــاء است: أَلا إِنَّ أَوْلِيَاء اللّهِ لاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ (۶۲) الَّذِينَ آمَنُواْ وَكَانُواْ يَتَّقُونَ (۶۳) لَهُمُ الْبُشْرَى فِي الْحَياةِ الدُّنْيَا وَفِي الآخِرَةِ لاَ تَبْدِيلَ لِكَلِمَاتِ اللّهِ ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ (۶۴): «همانا به تأکيد بر ياران و پيروان دين الله (دين اسلام) نه خوفى وارد است و نه اندوهناک و نگرانند. همان کسانی که مؤمن اند و اهل تقوى و انضباط دينى هستند. بشارت باد بر آنها در حيات و زندگى دنيا و در روز آخرت. در کلمات الله (وعـده هايش) تبديل و تغييرى وجود ندارد و قطعى هستند. اين بشارت و مژدهٴ الهی، پيروزى عظيمى براى اهل ايمان و تقوى و انضباط دينى میباشد (يونس: ۶٢ - ۶٣ - ۶۴). بنابراین، نتیجۀ تحقق این آیات چنین ست: اولا خوف و ترس و اضطراب حاکم بر جوامع بشری تبدیل به اطمینان و آرامش و آسایش انسانها می گردد. ثانیا حیات دنیوی در سایۀ حاکمیت تقوی و انضباط دینی مستحق مژدۀ الهی گشته و پیام آور زندگی خوش و خرم دنیا میشود. ثالثا در آخرت نیز با توجه به زندگی دینی دنیوی، انسان ها مورد رضای الله بوده و بهشت جاویدان آن مأوای نهایی آنها خواهد بود. رابعا قرآن منزل این کلمات و وعده ها را حتمی اعلام داشته و رسیدن به این نتایج را پیروزی بزرگ برای بشریت تلقی کرده است.

سازمان موحدین آزادیخواه ایران

زن و مرد در روابط خانوادگی و زناشویی

اکثريت مسائل و موارد مختلف و متفاوت بين زن و مرد، مختصِ روابط خانوادگى و زندگی زناشويى و ناشى از اين بعد خصوصى است. و مسائل و موارد مختلف و متفاوتِ خارج از خانواده از چند امر تجاوز نمی کند. و امر جنگ و دفـاع و انـدازهٴ لباس و پوشش جزو اين مسائل و موارد اندک هستند، که متاسفانه بصورت انحرافى مطرح و رايج گشته و مایۀ شبهه و اشکال شده اند. طبعا همانطـور که پیشتر ذکر گردید، همۀ مــوارد مختلف و متفــاوت بین زنان و مردان، چه در امور خانواده و چه در امور خارج از خانواده، ناشی از «جسم متفاوت زنان و مردان و زمینه های اجتماعی و امنیتی» آنهاست، و تغییر اوضاع و احوال اجتماعی و عمومی شدن کار و فعالیت اقتصادی و بوجود آمدن امنیت فراگیر، میتواند اوضاع را به نفع زنان تمام نماید، و زمینه های توازن و تعادل بین مردان و زنان را فراهم سازد. همانطور که وضعیت متفاوت انسانها و جوامع و اقوام مختلف، احکام و دستورات متفاوت و مختلفی را طلب می کند، و در نتیجه نمی توان همه را چه در بارۀ زنان و مردان و چه در مورد عامۀ بشریت، به یک حکم و دستور مطلق و لا یتغیر راند، و «اسلام اجتهادی» نیز بهمین معناست و ناشی از واقع بینی و تـوجه به تبَدُل و تحوُل وضعیت انسان ها و جـوامع بشری است. در غیر این صورت با یک وضعیت ویـران و راکد کننده و خرافاتی و ضد رشد و ترقی روبرو می شویم، که مصیبت بار است، و اکنون عملا در چنین وضعیتی قـــرار گرفته ایم، وضعیتی که با آن درگیر شده ایم و می خواهیم آن را تغییر دهیم و آن را بر اندازیم، نه اینکه از کنار آن بگذریم و با آن بسازیم.

چند ســـــــــــؤال از علی خـــــــــــامنه ای:

طبعا کارتان از رفتن خمینی به پاریس آغاز میشود و با آمدن ماکفارلین به دیدارتان در تهران و بدنبالش اعدام مهدی هاشمی (مسئول روابط با نهضتهای اسلامی) به دلیل افشای سفر این مسافر پنهانی (و حامل موشکهای تاو و انجیل و کلت و کیک) پیش می رود، و تا عزل منتظری ادامه می یابد.  بعدا با ولی مطلقه شدن شما و در دورۀ ریاست به اصطلاح جمهــوری رفسنجانی و خاتمی، سیــاست تنش زدایی و امتیازدهی تان روی «حساب» مردم ایــــران!! و مسلمین جهــــان!! به اوج خود می رسد، و حال که تا «خرخره» در دشمنی با مردم ایران و مسلمین جهان و در وابستگی به غــرب و دول ناتــویی و «ابوجهل های هسته ای» فرو رفته اید، دم از «مقاومت» با غرب و دول ناتویی می زنید؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!! در حالی که راه «آزادی و استقلال» و راه عبور از وضع استبدادی – استعماری از این مسیر می گذرد:  راه رسیــــدن به آزادی و استقلال

راه رسیــــدن به آزادی و استقلال

در رابطه با آزادى و استقلال، زياد صحبت شده است، همچنانکه از استبـداد و استعمار سخن ها رانده شده و می شود. ليکن آنچه در اين ميان (با وجود اساسى و حياتى بودنش) کمتر بدان توجه شده، اما بدون آن، آزادى و استقلال (مردمسالارى و حاکميت بر سرنوشت خويش) متصور نمی باشد، ضرورت وجود «تـوان و قدرت» براى حصول و رسيدن به آزادى و استقلال و مردمسالارى است، توان و قدرتى که بتواند در مقابل استبداد دست نشانده و اتحاد استعمارگران و امثال پيمان ناتو بايستد و بر آنها پيروز شود، و بعد از پيروزى نيز بتواند «اصول و اهداف اساسى» را حفظ و توطئه هاى مختلف را خنثى نمايد. ولی اين توان و قدرت در جوامعى بوجود خواهد آمد که «زمينهٴ اتحاد» و متحد شدن را دارا باشند، و در اين رابطه از زمينهٴ تاريخى و فرهنگ مشترک و اهداف مشترک بر خوردار هستند، و در واقع «امت واحدهٴ بالقوه» را تشکيل می دهند. و امروزه اين خصوصیات تنها در اسلام و جوامع اسلامى یافت می شوند و در میان آنها قابل پی گيرى اند، و خارج از جوامع اسلامى چنين امتى متصور نمی باشد، و در نتیجه خارج از آنها چنين وحدت و اتحادى برقرار شدنى نيست. بگذريم از اينکه اين تنها جوامع و ممالک اسلامى هستند که براى «اظهار وجود و عرض اندام» از حجم و گسترهٴ کافى برخوردار می باشند. و طبعا در جوامع و ممالک اسلامى نيز بجز «امت واحدهٴ اسلامى» و قدرت بر آمده از اسلام و اسلاميت، نيروى متحد کننده و پر قدرت ديگرى وجود عملى نخواهد داشت.

       نظام ولایت مطلقه منشاء فسق و فساد در ایران 

اگر از رُؤسای نظام استبدادی ولایت مطلقه پرسیده شود که «دولت و حکومت» برای چیست و «حکمت برپایی آن» چه می باشد، حتما جــواب می دهند (همانطور که قبلا هم جواب داده اند و در این رابطه نظریه پردازیها کرده اند) که دولت و حکومت برای «رهبری و راهنمایی مردم» و برپایی «امنیت و عدالت و رفاه و حل مشکلات مردم» میباشد؟! اما اگر بدنبال این جواب از آنها سؤال شود که پس اگر دولت و حکومتی نتوانست چنین کند و بجای آن کارش «سرکوبگری»، «وحشت آفرینی»، «مایۀ تبعیض»، «منشاء مشکلات»، و «سد رشد و ترقی» باشد، معنای آن چه میشود و حکمت وجودی آن چه خواهد بود؟! آیا نظام ولایت مطلقه در سه دهۀ «حاکمیتش» در کار حکومت داری موفق بوده است؟؟!! آیا خود رؤسای نظام ولایت مطلقه «اعتراف» نمیکنند که در طول «سه دهۀ گذشته» در ایرانِ تحت سلطۀ نظام ولایت مطلقه «هر فسق و فسادی» اعم از: تن فروشی و فحشای جنسی، قتل و آدم کشی، مستکاری و شرابخواری، تخدیر و اعتیاد، دزدی و سلب و نَهب، آوارگی زنان و تجاوزات جنسی، فاصلۀ فقراء و اغنیاء، تبعیضات قومی و مذهبی، بیگانه پرستی و خودباختگی و..... چند برابر و حتی دهها برابر شده و از دوران پهلوی نیز پیشی گرفته و حتی کار به لطمه خوردن تَدَیُن و باورهای مردم شده است؟؟!! پس چرا بجای استعفاء و آزاد کردن مردم هر روز در پی سلطه گری بیشتر هستند و میخواهند کار سرکوبگری را بلا حدود استمرار بخشند؟؟!! آیا بدین شیوه تصمیم گرفته اند که به نام اسلام و تشیع مردم ایران را تا سر حد «ارتداد» و ایران را تا مرحلۀ «سقوط و تجزیه» پیش ببرند؟! و در مقابل آن، سلطۀ استبدادی و پر فساد خود را با تأییدات استعماری ادامه دهند؟! آیا میخواهند این جملۀ «شریعتی» را متحقق سازند که میگوید: «اگر خواستید چیزی نابود شود، بجای مقابله با آن، بصورت بد از آن دفاع کنید». مثلا چرا نظام ولایت مطلقه درعداوت با مسلمین حتی از صفویه پیشی گرفته است؟؟؟!!!

مدیر وبلاگ چرا آقای محمد: دراین مدت شاید بتوان گفت واکنش بهتر ازسازمان موحدین آزادیخواه ندیده ام . بااین وجودکه بارهابرآنهاتاخته ام ومورد نقد قرارداده ام بهتر از دیگران عمل کرده اند. به نظر من واکنشات بسیار مهم است شاید از بعضی ازمقولات هنوز پاسخها را کامل ازسوی آنها ندیده ام مثل اینکه من هنوزبراین نظرم چون پیامبراول به انقلاب درونی پرداخت ویارانی قوی مثل مهاجرساخت بعدابه پرورش برونی پرداخت وپرورش سیاسی در مراحل بعد ایجاد می گردد و درست است که نبایدهمه انسانها راساخت یا تکمیل پرورشی را دید اما باید یاران قویی در امرتربیت داشت بااین وجود، واکنش آنها را توحیدانه دیدم چون آنها می دانستند که باید درحذف نگاه دیگران نباشند و درمقابل دیدگاههای دیگران بی تفاوت عمل نکنند واین مورد مهمتر از پاسخهای آنها بود چون رعایت این مقدمه انسان را بعدا به حقیقت وپاسخ درست می کشاند. http://chera2chera.blogfa.com/post-294.aspx

این نظر هماهنگ با مواضع تــوحیدی و آزادیخـــواهانۀ سازمان موحدین آزادیخواه و شعار اســـاسی آن یعنی «آزادی و مردمســالاری و کثرت گــرایی» است، که در «جمهوری متحدۀ مردمی» متحقق می گردد، و همۀ اینها از «موضع سه ضلعی سماء» نشأت می گیرد، که ذیلا تقدیم می شود:

بسم الله الرحمن الرحیم

ســـــــــه مـــوضــــع اســاســـــــــی

تا حال بیشتر «دو موضع اساسی» بین مردم و جریانات فکری و سیاسی رایج بوده است: یکی «موضع موافق وهم رأی» و دیگری «موضع خصمانه وجنگی». به عبارت دیگر، اتخــاذ مواضع معمولا روی «یا از ما یا بر ما بوده» بنا شده است. نظر و عمل متعصبین و رؤسای استبدادی و استعماری نیز همینطــور است، و مواضع آقای جورج بوش دوم هم  که در رأس استعمارگران غربی قرار دارد، از همین «خصلت دو بعدی» رنج می برد، و با توجه بهمین مواضع دوضلعی، جهان را به دو بخش: یا «با اوست یا علیه اوست» تقسیم کرده است. اما آنچه سازمان موحدین آزادیخواه ایران، به تبعیت از قـرآن مُنـزَل، روی آن تاکید می کند و می خواهد آن را ارائه بدهد «مـواضع سه ضلعـی» و سه بُعدی و سه جانبه نمودن آنست، بدین صورت که: هر کس و هر حزب و سازمانی و هر نظام و حکومتی، می تواند دارای «سه موضع اساسی» باشد:

۱- میتواند دارای موضع «موافق و هم رأی» باشد، در ابعاد نظری و عملی.

۲- میتواند دارای موضع «مخالف و متفاوت» باشد، در ابعاد نظری و عملی.

۳- میتواند دارای موضع «خصمانه و جنگی» باشد، در ابعاد نظری و عملی.

و حاصل مستقیم این وضع جدید و این میدان سه ضلعی، آزادی و مردم سالاری و کثرت گرایی است، چیزی که وجود آن در یک میدان دو ضلعی نا ممکن و محال خواهد بود. زیرا وقتیکه بعد از خود و نظرات و روش خود، چیزی جز دشمن جنگی دیده نمی شود، و بجز خود و مواضع و اهداف خود، کسی به رسمیت شناخته نمی شود و حق وجود به کسی داده نمی شود، و در این راستا «راه انصحار طلبی» در پیش گرفته می شود، آزادی و مردمسالاری و کثرت گرایی چگونه می تواند بوجود بیاید؟! چنین چیزی غیرممکن است. اما زمانی که این نتیجه حاصل گردید و این اصل به رسمیت شناخته شد که بعد از خود و راه و روش و موضع خود، راه و روش و موضع دیگری هم وجود دارد، اما با راه و روش و موضع خود «متفــاوت» و با روش کار و حرکت خود «مخالف» است، آن وقت «دروازۀ» آزادی و مردمسالاری و کثرت گرایی باز شده و عبور از «وضع استبــدادی» مُیَسَّر می گردد. لازم به ذکــر است که مواضع نظری و عقیدتی، در بیشتر مــوارد، و در صورت وجــود انسجــام و التــزام، مقــدمۀ مواضع عملی هستند، و هنگـــام به وجــود آمدن زمینه ها، مواضع نظری و عقیدتی، منتهی به «مواضع عملی» و سیاست های اجرایی می شوند. عکس این واقعیت نیز درست است، و معمولا مواضع عملی و عملکرد سیاسی، بیانگر مواضع نظری و عقیدتی هستند و از آنها سرچشمه می گیرند.

البته باید تـوجه داشت که در رابطه با هر یک از «مواضع اسـاسی» سطــوح مختلف و متعــددی وجود دارد، و هیچ یک را نمی توان در یک سطح و میزان و در یک وجه و انگیزه خــلاصه نمود. مثلا دربارۀ توافق و هم رأی بودن، «سطوح و مراحلی» وجــود دارد، که از تــوافق و هم رأی بودن در «اصول» گرفته، تا توافق و هم رأی شدن در «فروعات و جزئیات» را در بر می گیرد. بدین صورت، همانطور که توافق و هم رأیی، می تواند در اصـــول اساسی خلاصه شود، همین توافق و هم رأیی، میتواند به حد اکثر خود نیز برسد و بالاخره به «اتحاد و همبستگی» منتهی شود. این وضع در رابطه با «موضع مخالف و متفاوت» هم صدق می کند، و در آنجا نیز، مراتب و درجات وجــود دارد، و همۀ مخالفان و دگراندیشان در «یک سطح» قرار نمی گیرند. بنابر این، هر مُخــالف و مُتفــاوتی باید «بصورت جداگانه» ارزیابی و نگریسته شود، و میزان تخالف و تفاوت آنها مستقلانه مورد توجه و مد نظر قرار گیرد. دربارۀ «موضع خصمانه و جنگی» هم وضع بهمین منوال است، و دراین میدان نیز «مراتب و درجات» وجود دارد، و همانطورکه موضع خصمانه و جنگی میتواند خفیف و در حد اَدنای خود باشد، این امکان هم وجود دارد که چنین موضعی به حد اکثر شدت و کینه توزی برسد.

سازمــان مُــوَحِّدین آزادیخــواه ایــران

۹ جمادی الاول ۱۴۲۷– ۱۵ خرداد ۱۳۸۵

مصحــــــف قــــــرآن

گـل تــــــوحيد و آزادى

شعــــــار اســــــاسى

آيــــــهٴ عــــــــــدالت

نقشــــــهٴ ايــــــران

نام کامل و نام اختصارى

تــــــاريخ تــــــأسيس