اسلام اِجتهادی و اصول عِفّت جنسی

آنچه بدایتا باید روی آن تصریح و تأکید شود اینست که دینداری اسلامی ذاتا «اجتهــادی» است، بدین معنا که دین اسلام بـدون «اجتهـاد» امکان تطبیق نمی یابد. بعبارت دیگر اجتهاد «مُحرک اسلام» در زمانها ومکانهای مختلف است، و اسلامیت بلا اجتهاد، درهیچ زمان و مکانی، نه وجود داشته، و نه وجود خواهد داشت. و عملی و اجرایی کردن اسلام، بدون اجتهاد «محال و غیر ممکن» است، و از این جهت اسلامیتِ غیر اجتهـادی اصلا وجود ندارد. طبعا این قضیه همیشه چنین بوده، چه در صدر اسلام، و چه در زمانی که مذاهب اجتهادی ایجاد و تدوین شدند. و بعدا همین «اسلامیت سنتی»، که حالا جزو اعراف و عادات جوامع اسلامی شده، «اجتهـادی» بوده است، اما به علت قدیمی شدن اجتهاداتش، و مصرف شدگی و از کار افتادگی اش، تبدیل به «اسلامیت سنتی» گردیده و سر از آرای مطلق شده و خرافات دیگر در آورده است. اما باید دانست که خود اجتهاد و «ثمر بخشی آن» محتاج اصل «رهبری و مرکزیت» است، زیرا اجتهاد برای اِعمال و اجرای اسلام....... ادامـــه

اراده و قدرت؛ لازمۀ آزادی و مردمسالاری

هميشه اينطـور تصور شده و يا اينطور تفهيم شده که قـدرت و اراده تنها براى «زوال و کنار زدن» نظامهاى استبدادى و يا اخراج استعمارگران و اشغالگران بکار مى آيد؟! اما آنچه بدان توجه نشده و يا کمتر بدان پرداخته شده، نيازمندى آزادى و استقلال و مردمسالارى به «قدرت و ارادهٴ سياسى»، جهت تحقق و برقرارى آنست. اين وضع در رابطه با امور ديگر نیز صدق مى کند، و تـوجهـات، بیشتر بسوى «مـوانع» جلب می شود، تا آنچه بايد جایگزین موانع گردد و مایۀ رشد و ترقی شود. اينست که «پيروزى بر دشمن» بسيار آسان تر از رسيدن به «اهداف اصلى» شده است، اهدافى که اصل مبارزه براى آنهاست، و دليل اتخاذ دشمن نیز ظاهرا ناشى از مانع بودن آن براى رسیدن به «اهداف گشاینده» و رشد دهنده است. از این جهت مى بينيم که تنها در اين «صد سالهٴ اخير»، با وجود اینکه دهها مورد از سرنگونى و اِسقاط نظامهای استبدادى و اخراج استعمارگران و اشغالگران رنگارنگ بوقوع پیوسته، اما علیرغم آن، تعداد پيروزی هايى که منتهى به«اهــداف مبارزه» و استقـــرار آزادى و مردمسالارى شده باشد «بسيار اندک» و ناچيز است. و اينهــم ناشـى از اين واقعيــت است که بجـــــاى اينکه در مبارزات سياسى، آزادى و استقـلال و مردمسالارى و کثرتگرايى«اصل» شود، نابودى و درهم شکستن دشمن «هدف اصلى و نهايى» می گردد، و جَوّى بوجود مى آيد یا جَوّی بوجود می آورند که زمينهٴ استقرار نظام استبـدادى بعدى و انحصارطلبى «نيروهاى جديد» و حذف جريانات مختلف فکرى و سياسى مُهيّا و امکان پذیر گردد. و چون بعد از پيروزى بر دشمن، اهداف مبارزه پى گيرى نمى شود، در نتيجه، پيروزيهاى بدست آمده عقيم گردیده و در پيروزى بر دشمن «خلاصه» میشوند، بدون اینکه «ماهیت و محتوای» کنار رفتگان و به حکومت رسیدگان تفاوت اساسی داشته باشد، الا اینکه مکان و موقعیت استبداد «حاکم و محکوم» عوض شده است (تغییر مکان استبداد حاکم و محکوم).....

آیات مُتشابه و موضوعات معجزه ای در قرآن

قبل از هر چیز باید دانست که قرآن حکیم برای هدایت انسان ها و جوامع بشری به صراط مستقیم توحید نازل شده است، و هدف از این هدایت نیز تحقق زندگی توحیدی و هماهنگی زندگی انسان ها و جوامع بشری با آیات قرآن و حدود الله و برنامه هایی است که جهت تحقق «حق و عدالت» ارائه شده اند. و همانطور که در آیات قرآن به کرات و تفصیلات آمده است، هر کسی و هر اجتماعی «در این دنیا» بر اساس آیات قرآن و برنامه های توحیدی زندگی کند و یک زندگی توحیدی داشته باشد، در «روز قیامت» مورد رضایت الله و جزو بهشت یان و رستگـاران خواهد بود. و این بدین معناست که چنین کسان و جوامعی، هـم دنیا دارند و هـم آخرت، و دنیای خــوب مقدمۀ آخرت خــوب است. عکس این واقعیت نیز صحیح است، یعنی کسانی که دنیا را ندارند، آخرت را نیز باخته اند. به عبــارت دیگر، اگر انسان ها و جوامع بشری بر مبنای آیات قرآن و برنامه های تـوحیدی زندگی نکنند و «نظـام توحیدی» را برقرار نسازند، و یا بدتر از آن با آیات قرآن و برنامه های تـوحیدی مقابله و دشمنی نمایند «خسر الدنیا و الآخــرة» خــواهند بود و جــزو زیانکاران و اهل جهنم می شوند. و آیات زیر که در ســورۀ یونس آمده اند، این واقعیت را به صورتی بلیغ و رسایی.....